Dank U, YourNews!

Deze Mutant Of The Month mocht dus verplicht vrijwillig parachute springen...

De nacht ervoor heb ik prima geslapen; en het telefoontje van SkyDive heb ik al slapend prima gemist. De voicemail meldde dan ook dat mijn sprong vanwege het weer mogelijk niet door ging. Regen dreigde maar ik ook. Na wat aandringen -ja, ik wilde ZO graag...- zei men dat ik dan maar moest langskomen om te zien of het om 14:00 nog kon.

Daar aangekomen bleek SkyDive eigenlijk niet meer te zijn dan een houten barak dat nog net de regen tegenhield en een bar huisde, maar meer ook niet. Dat wekte al veel vertrouwen. Mijn tandemmaster genaamd Martin had een prachtig wit pak aan dat aan alle kanten 'bespat' was, wat nog meer vertrouwen wekte. Vooral de rode spatten waren erg... erg... tjahoenoemjedat... intrigerend? Maargoed, zijn instelling was goed en later bleek dat dees persoon al 2000 (!!) tandemsprongen gemaakt had. In totaal had hij al 7000 sprongen gemaakt dus het was wel te vertrouwen. Maar de shit kruipt waar het niet gaan kan, en zo ook mijn vertrouwen, urine en doodsangst. Toch *SPOILER ALERT* heb ik alles binnen kunnen houden.

Blij als ik was, mocht ik me eerst dus in het witte pak hijsen -'Is daar mijn bruin straks wel uit te wassen?'- en mocht ik wat buikschuivers maken om te oefenen. De vreemde standjes die mijn tandemmaster erbij maakte hoorden er schijnbaar bij, en omdat je van zo'n persoon toch wel afhankelijk bent, ga je niet klagen. Mijn vriendin had al het hazepad gekozen en was ondertussen met de grondploeg vertrokken om de landingsplaats te markeren.

Op het laatste moment kreeg ik toch aandrang een andere kant op te gaan als de rest. Master Martin had me echter in de houdgreep en alras keerde ik met schuchtere schreden richting het wankelende stukje blauw metaal dat de anderen zo optimistisch 'vliegtuig' noemden...